TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
Trajneri dhe drejtori teknik i Italisë kanë një histori të gjatë përfshirjesh në futboll. Në Itali dhe jashtë saj, që në fund i solli të dy në të njëjtën ditë. Që nga gërmimi në të kaluarën gjejmë ndërthurje të paparashikueshme të një fati të cilit mjafton të lidhësh pikat për t’i dhënë kuptim.
Imazhi i parë që sheh Roberto Mançinin dhe Klaudio Ranierin së bashku daton 27 shtator 1981 dhe zhvillohet në stadiumin e Bolonjës, në kohën kur quhej “Komunale”.
Ishte ndeshja Bolonja-Katanxaro, një ndeshje që me uniformën e dy lojtarëve të përjashtuar dhe një tension të pajustifi kuar (hajde, jemi vetëm në ditën e tretë të kampionatit) do të përfundojë 0-0. Mançini ende nuk ka mbushur shtatëmbëdhjetë vjeç.
Dy javë më parë, kundër Kaljarit, ai bëri debutimin e tij në Serie A. Ai është eksemplar i futbollit italian, mbështet lojërat e tij të mrekullueshme nga një brez gjeneratash dhe një repertor i cilësisë më të lartë, ku imagjinata dhe arroganca teknike i bëjnë çiftin.
Atë ditë ai ishte në zëvendësimin e tij të tretë në ndeshje, trajneri Burniç pak më vonë e hodhi përfundimisht. Klaudio Ranieri po shkon drejt të tridhjetave, që do të jetë kampionati i tij i fundit me Katanzaro, skuadër në cilës ai është flamuri.
Nëse karriera e Mançinit është në fillim, ajo e Ranierit po bie. Ai do të luajë dy vjet në Katania dhe një tjetër në Palermo, para se të pranojë sfidën e stolit. Mançini me një karierë të shëkqyer si futbollist e po kështu si trajner ndjek hapat e Mister Klaudios.
Askush nuk do e besuar se pas 45 vjetësh ata do të puqeshin sërish bashkë, këtë herë jo si kundërshtarë, por si dy marinarë të së njëtës anije në shpëtim te flamurit “axurr”.
