TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
Një formacion gjeologjik në Turqinë lindore, prej dekadash në qendër të pretendimeve se mund të jetë mbetja e Arkës së Noes, është rikthyer në vëmendjen ndërkombëtare pas një serie të re skanimesh dhe kërkimesh shkencore.
Bëhet fjalë për formacionin Durupınar, pranë malit Ararat, në provincën Ağrı. Struktura ka një gjatësi rreth 157 metra dhe nga sipërfaqja ka një formë që ngjan me një anije. Ajo u identifikua në vitin 1959 nga kapiteni turk İlhan Durupınar në fotografi ajrore dhe që prej atëherë është bërë objekt i kërkimeve të shumta.
Sipas Biblës, Arka e Noes shpëtoi Noen, familjen e tij dhe kafshët nga Përmbytja e Madhe. Për disa studiues dhe kërkues, përmasat dhe forma e Durupınarit kanë ngjashmëri me përshkrimin biblik të arkës, por deri më sot nuk është gjetur asnjë provë arkeologjike e pranuar nga komuniteti shkencor që ta identifikojë formacionin si Arkën e Noes.
Radarët zbulojnë struktura nën sipërfaqe
Kërkimet e fundit janë përqendruar në përdorimin e teknologjive moderne, përfshirë radarët depërtues në tokë (GPR), LiDAR-in dhe metoda të tjera gjeofizike.
Ekipi i Noah's Ark Scans thotë se analizat e të dhënave kanë evidentuar struktura lineare, kënde të drejta, korridore dhe hapësira që, sipas interpretimit të tyre, mund të ngjajnë me pjesë të një strukture të ndërtuar. Në të dhënat e radarit janë raportuar gjithashtu reflektime në disa nivele nën sipërfaqe.
Në disa analiza të publikuara nga ekipi janë interpretuar edhe struktura që mund të duken si nivele apo hapësira të brendshme të një objekti të madh. Mediat ndërkombëtare kanë raportuar për pretendime të tilla, përfshirë mundësinë e disa niveleve të brendshme dhe një korridori nëntokësor. Megjithatë, vetë kërkuesit theksojnë se këto janë rezultate të skanimeve dhe jo prova se formacioni është Arka e Noes.
Një nga studiuesit kryesorë të projektit është inxhinieri i minierave dhe specialisti i gjeomekanikës e elektromagnetikës, Khosrow Bakhtar, i cili është përfshirë në analizat me radar të zonës.
Turqia ka dhënë dritën jeshile për kërkime të reja
Një zhvillim i rëndësishëm ka ndodhur në vitin 2026. Autoritetet turke kanë miratuar zyrtarisht një projekt të plotë kërkimor në formacionin Durupınar, të drejtuar nga profesori Cenker Atila i Departamentit të Arkeologjisë në Universitetin Sivas Cumhuriyet, në bashkëpunim me Noah's Ark Scans.
Sipas informacionit të publikuar nga projekti, puna në terren nisi më 29 qershor 2026 dhe përfshin rreth 20 studiues dhe studentë nga pesë vende. Hulumtimi është planifikuar të zgjasë deri më 11 shtator 2026.
Fillimisht po përcaktohen koordinatat GPS të zonës, po krijohen harta të detajuara dhe modele dixhitale 2D dhe 3D. Më pas po përdoren sisteme me precizion të lartë për radarët nëntokësorë.
Pas analizimit të rezultateve të radarit, studiuesit planifikojnë të marrin kampione dhe të kryejnë shpime të thata për nxjerrjen e bërthamave të tokës dhe shkëmbit. Kampionet do të analizohen në laborator gjatë muajve të dimrit. Rezultatet përfundimtare pritet të përmblidhen gjatë vitit 2027 dhe të publikohen edhe në kuadër të punimeve shkencore ndërkombëtare.
Pretendimet e reja përballë skepticizmit shkencor
Pavarësisht zbulimeve të raportuara nga ekipi kërkimor, çështja mbetet larg të qenit e zgjidhur.
Formacioni Durupınar është kundërshtuar prej kohësh nga gjeologë që e konsiderojnë atë një strukturë natyrore gjeologjike, të krijuar nga proceset e tokës dhe shkëmbinjve në zonën e Araratit.
Në kërkimet e mëparshme janë përdorur radarë depërtues në tokë, analiza sizmike, matje magnetike dhe shpime. Një pjesë e këtyre studimeve nuk kanë gjetur prova të mjaftueshme për një strukturë të krijuar nga njeriu. Një nga problemet e mëdha ka qenë edhe fakti se disa rezultate të hershme të radarit nuk janë arritur të përsëriten në mënyrë të pavarur.
Edhe disa studiues që fillimisht e kishin konsideruar seriozisht mundësinë e një strukture artificiale më vonë kanë dalë në përfundimin se formacioni mund të shpjegohet përmes proceseve natyrore gjeologjike.
Pikërisht për këtë arsye, kërkimet e vitit 2026 kanë rëndësi të veçantë: ato synojnë të kalojnë nga interpretimi i pamjeve dhe skanimeve në marrjen e provave fizike nga nëntoka.
Ende nuk mund të thuhet se është Arka e Noes
Vetë projekti kërkimor sqaron se qëllimi i studimeve është dokumentimi dhe analizimi shkencor i formacionit dhe se rezultatet gjeofizike nuk përbëjnë në vetvete autentifikim të pretendimit historik apo fetar.
Deri tani nuk ka një konfirmim shkencor se Durupınar është anija biblike. Ajo që ka ndryshuar në vitin 2026 është se autoritetet turke kanë autorizuar një hetim më të gjerë, me teknologji moderne, kampione fizike dhe përfshirje të studiuesve ndërkombëtarë.
Tani pritet që analizat e tokës dhe kampionet e marra nga nëntoka të japin përgjigje më të qarta nëse anomalitë e zbuluara nga radarët janë pjesë e një strukture të krijuar nga njeriu apo rezultat i proceseve natyrore.
Nëse këto analiza do të zbulojnë materiale të lidhura qartë me një strukturë të lashtë të ndërtuar nga njeriu, pretendimi për Arkën e Noes do të merrte një dimension krejt tjetër. Por deri në atë pikë, Durupınar mbetet një mister gjeologjik dhe një nga vendet më të debatuara në botë në kërkimin e arkës legjendare.
