TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
Kur pyet një palestinez "nga je?", shpesh përgjigjja nuk përkon me vendin ku banon, por me vendin që familja e tij është detyruar të lërë në kohën e Nakba-s, eksodi i madh i detyruar. Mahmoud Al Sharif, vëllai i Anas-it, gazetarit të ri të Al Jazeera-s, i vrarë të dielën bashkë me pesë kolegë të tjerë në një sulm të synuar të ushtrisë izraelite, shpjegon se ata janë "nga qyteti al-Majdal, tani pjesë e Ashkelon-it, në Izrael. Në vitin 1948, të afërmit tanë u vendosën në kampin e refugjatëve Jabalia, në veri të Rripit, ku Anas lindi dhe jetoi".
Ai flet në telefon në ditën e tretë të ceremonisë së varrimit të vëllait të vogël. Pranë tij është bashkëshortja e reporterit, Bihan. "Pranoj çdo pyetje që më bëni, në emër të Zotit, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit", thotë Mahmoud. Para se të tregojë kush ishte Anas, dëshiron të kundërshtojë akuzat e ushtrisë izraelite që e vrau "sepse ishte terrorist i Hamasit": "Është gjithçka e rreme, nuk ka qenë kurrë. Është propagandë. Fushata kundër tij filloi një muaj pas nisjes së luftës, sepse Izraelit nuk i pëlqente fama e tij. Në dhjetor 2023, na bombarduan shtëpinë dhe babai ynë vdiq".
Ushtria publikoi një pamje të një mesazhi ku Anas thuhet se kishte lavdëruar masakrën e 7 tetorit, duke e akuzuar se ishte në krye të një celule që hidhte raketa dhe duke treguar foto me liderin Yahya Sinëar. "Nuk ka qenë në krye të asgjëje: ishte një fotoreporter, një njeri i varfër nga Gaza. Jo një militant". Mahmoud emocionohet ndërsa mbron Anas-in: "Është e dhimbshme të dëgjosh këto fjalë për të, që e ka jetuar profesionin si një mision: ishte ndër të paktët që kishin mbetur në veri, e vranë tani sepse tregonte urinë". Mahmoud shpjegon se vëllai i tij nuk ka marrë kurrë pagesa nga grupi terrorist, siç ka shkruar zëdhënësi i ushtrisë. Para luftës, ka ndodhur disa herë që ai të merrte pjesë si reporter në mitingjet dhe festimet e Hamasit dhe Xhihadit Islamik sepse "fotografonte ngjarjet politike të Rripit dhe pastaj ua dërgonte imazhet agjencive. Por kjo nuk do të thotë të jesh i lidhur me ta".
Mahmoud dhe Bihan pyesin: "Pse IDF nuk e kishte në shënjestër vetëm atë. E dinin ku ishte, ai kaloi 22 muajt e fundit në tendën e mediave, para Al Shifa-s: mund ta arrestonin dhe ta merrnin në pyetje. Pse ta vrisnin në këtë mënyrë? Si e justifikojnë vdekjen e pesë kolegëve të tjerë?".
Na flasin gjithashtu për një polemikë të mundshme që nuk ka mbërritur këtu: Bihan ka mbiemrin Sinwar. "Dua të jetë e qartë: nuk është e afërme e ish-liderit të Hamasit, siç ka thënë dikush. Sinwar është një mbiemër shumë i zakonshëm këtu".
Ndërsa Mahmoud është bujar me fjalët, Bihan flet pak dhe e lë atë të tregojë. Zëri i saj i lehtë mezi dëgjohet në telefon. "Më dhemb që fëmijët e mi nuk do të rriten me babanë", thotë ajo. Anas ishte babai i Sham-it dhe Salah-ut, 4 vjeç dhe 15 muaj. "E pamë për herë të fundit një javë më parë. Po bënte një reportazh për kamionët me ndihma të bllokuar dhe erdhi të na vizitonte", vazhdon e reja që ka qëndruar në veri të Gazës për t’i qëndruar pranë. Në këtë luftë, kanë kaluar edhe tre muaj pa e parë Bihan. Sot Sham thotë se do të bëhet gazetare si Anas. Ajo kërkonte gjithmonë që telefoni të ishte i lidhur me Al Jazeera "dhe kur shfaqej, e mbushte ekranin me puthje". "Vëllai im i adhuronte fëmijët e tij, ishte një njeri gazmor dhe shumë i ëmbël. Ka qenë gjithmonë ambicioz, kishte studiuar Gazetari dhe Komunikim në Universitetin Al-Aqsa. Ëndërronte një ditë të shkonte në Doha e të punonte në selinë qendrore të Al Jazeera-s. Por nuk do ta kishte braktisur kurrë Gazën gjatë luftës". Të dielën, dy vëllezërit folën në telefon për dyzet minuta. "Më tha se i kishin propozuar të largohej nga Rripi, por ai e refuzoi"./Corriere della sera
